IMANOL ANAI GAZTIENARI,
BENEZUELA'N AMASEI URTE EGIÑARI

Ameriketan dogu

anai gaztiena,

amasei bat urtean

andik daguana.

Entzutia daukagu

ondo bizi dana,

ez da guzurra izango

esaten dabena.

Ameriketan ondo

bizi ez balitza,

jaioterriaz geiau

gomutauko litza.

Iru aldiz emon dau

etorteko itza,

oraiñarte danetan

emon dausku utsa.

«Laister noia orrantza

—sarritan dirausku—

alkar besarkatzeko

geure soin ta esku».

Promesak aundi baña

betetan ez dausku,

gibel aundikua dok

gure anai Praisku.

Ariatzako bromak

damotsiez penak:

emengo txarri-boda,

murtzille bigunak,

eta lagun arteko

pozezko egunak;

orrek arrapatzen dauz

lekuan dagonak.

Solomo eta pernil

dagoz zenbat gura,

lukainkak ama zarrak

egiñak gustora.

Baña, anai, berandu

etorten bazara,

esandako guztiak

amaituko dira.

Epaillan zatozala

azkenengo barri,

izpar ori, Imanol,

danontzat pozgarri;

orain artian legez

amesen egarri

ez al da igaroko

aurtengo udabarri.

Lukainka eta pernil

etxekoak dozak,

irabaziak barriz

lengoak eztozak:

belbillak aurrezian

geienak iaukozak,

lenaukuak ez dira

gaur emengo gauzak.

Igande ta jaietan,

maiorazko antzez,

batzuk motorrez eta

bestiak belbillez;

traje irrikildunak,

erropa tergalez,

txakurrak eurak ere

ez dabiz lenau lez.

Diru apur bat eiten

Amerikerantza.

baña lanagaz iñor

ez da aberatsa.

Lan apur bat egiñaz

geu be ondo gabiltza,

ondo bizi nai badok

etorri onantza.

                        (1966)

© Balendin Enbeita