JENESISKO LIBURUA

LENBIZIKO KAPITULUA

        1. Asieran egin zituen Jaungoikoak zerua eta lurra.

        2. Baña lurra zegoan moldakaitza eta utsa, eta illuntasunak estaltzen zuten lizeko gaiña; eta Jaungoikoaren espiritua zebillan uren gañean.

        3. Esan zuen bada Jaungoikoak: izan bedi egiña argia. Eta argia izan zan egiña.

        4. Eta ikusi zuen Jaungoikoak ona zala argia, eta berezitu zuen argia illuntasunetatikan.

        5. Eta argiari deitu zion eguna; eta illuntasunai gaua, eta arratsalde eta goizarekin egin zan lenbiziko eguna.

        6. Esan ere zuen Jaungoikoak: Egin bedi firmamendua uren erdian; eta berezitu bitza urak urak gandik.

        7. Eta egin zuen Jaungoikoak firmamendua, eta berezitu zituen firmamenduaren azpian zeuden urak, firmamenduaren gañean zeudenetatik. Eta ala egin zan.

        8. Eta firmamenduari deitu zion Jaungoikoak zerua. Eta arratsalde eta goizarekin egin zan bigarren eguna.

        9. Baita ere esan zuen Jaungoikoak: Berriz batu bitez toki batean zeruaren azpian dauden urak, eta agertu bedi legorra. Eta ala egin zan.

        10. Eta legorrari deitu zion Jaungoikoak lurra, eta uren biltzarreai deitu zien itsasoak. Eta ikusi zuen Jaungoikoak ona zala.

        11. Eta esan zuen: Eman beza lurrak belar berdea eta azia dakarrena eta landare frutu emalleak, ematen dutenak frutua beren moten araura, eta beren azia beretan izan bedi lurraren gañean. Eta ala egin zan.

        12. Eta eman zuen lurrak belar berdea, eta azia zekarrena bere motaren araura, eta zuaitz frutua zekarrena, eta bakoitzak azia zuena bere motaren araura. Eta ikusi zuen Jaungoikoak ona zala.

        13. Eta arratsalde ta goizarekin egin zan irugarren eguna.

        14. Esan zuen berriz Jaungoikoak: Egin bitez argikariak zeruko firmamenduan, berezkatzeko eguna eta gaua, eta izan ditezten denboren, eta egunen eta urteen ezagungarriak.

        15. Distia dezen zeruko firmamenduan, eta argitu dezen lurra. Eta ala egin zan.

        16. Eta egin zituen Jaungoikoak argikari andi bi: argikari andiagoa eguna argitzeko; eta argikari txikiagoa gaua argitzeko; eta izarrak.

        17. Eta paratu zituen zeruko firmamenduan, distia zitezten lurraren gañean;

        18. Eta argitu zitzaten eguna eta gaua, eta berezitu zezaten argia illuntasunetatikan. Eta ikusi zuen Jaungoikoak ona zala.

        19. Eta egin zan arratsalde, eta goizarekin laugarren eguna.

        20. Eta esan ere zuen Jainkoak: Egin bitzate urak arras anima bizikoak, eta egaztiak lurraren gañean, eta zeruko firmamenduaren azpian.

        21. Egin zituen bada Jaungoikoak bale andiak, eta beren moten araura uretan sorturikako arrai bizia duten eta mugitzen diran guztiak, eta egazti guztiak beren moten araura. Eta ikusi zuen Jaungoikoak ona zala.

        22. Eta bedeikatu zituen Jaungoikoak, esaten zuela: Azi eta ugaritu zaitezte, eta bete itzatzute itsasoko urak, eta ugaritu bitez egaztiak lurraren gañean.

        23. Eta arratsalde eta goizarekin egin zan bostgarren eguna.

        24. Esan zuen ere Jaungoikoak: Egin bitza lurrak abere biziak bere motan, etxe abere, eta arrastakari, eta baso abere lurrekoak, beren moten araura. Eta onela egin zan.

        25. Eta egin zituen Jaungoikoak lurreko zamariak beren moten araura, eta abereak eta lurreko arrastakari guztiak beren motetan. Eta ikusi zuen Jaungoikoak ona zala,

        26. Eta esan zuen: Egin dezagun gizona geure antz eta irudira, eta agindu bitzaie itsasoko arraiai, eta zeruko egaztiai, eta baso abereai, eta lur guztian, eta lurrean mugitzen dan arrastakari guztiari.

        27. Eta egin zuen Jaungoikoak gizona bere irudira: Jaungoikoaren irudira egin zuen. Egin zituen gizasemea eta emakumea.

        28. Eta bedeikatu zituen Jaungoikoak, eta esan zien: Azi, ta ugaritu zaitezte, eta bete ezazute lurra, eta menderatu ezazute, eta agindu zaiezute itsasoko arraiai, eta zeruko egaztiai, eta lurraren gañean mugitzen diraden abere guztiai.

        29. Eta Jaungoikoak esan zuen: Ona non eman dizutedan lurraren gañean azia dakarren belar guztia, eta bere motaren azia berengan duten zuaitz guztiak, izan ditezten zuen janaria.

        30. Eta lurreko abere guztiak, eta zeruko egazti guztiak, eta lurrean mugitzen diran guztiak, eta zeñetan dan anima bizia, iduki dezaten jateko. Eta ala egin zan.

        31. Eta ikusi zituen Jaungoikoak egin zituen gauza guztiak, eta ziraden txit onak. Eta arratsalde eta goizarekin egin zan seigarren eguna.

BIGARREN KAPITULUA

        1. Gelditu ziraden bada bukatuak zeruak eta lurra, eta beren apainduria guztia.

        2. Eta osotu zuen Jaungoikoak zazpigarren egunean bere lan egin zuena: eta atseden zuen zazpigarrenean egin zituen lan guztietatikan.

        3. Eta bedeikatu zuen zazpigarren eguna eta santutu zuen; zeren beratan utzi zien Jaungoikoak osoz bukatu artean egin zituen lan guztiai.

        4. Au da zeruen eta lurraren jatorria, egiñak izandu ziranean, Jaun Jaungoikoak egin zituen egunean zerua eta lurra.

        5. Eta kanpoko landare guztiak, lurrean erne baño lenago, eta lurreko belar guztia moteatu baño lenago; zeren oraindikan etzuen euririk egin Jaun Jaungoikoak lurraren gañean; etzan ere gizonik lurra landutzeko.

        6. Baña lurretikan igotzen zan iturri bat, lurraren gaiñ guztia erregatzen zuena.

        7. Egin zuen bada Jaun Jainkoak gizona lurrezko loiarekin, eta bota zion bere arpegira bizitzako arnasea eta gelditu zan gizona anima biziarekin.

        8. Jarri zuen berriz Jaun Jainkoak asieratikan gozotasuneko paradisua, zeñean ipiñi zuen egin zuen gizona.

        9. Eta Jaun Jainkoak emanerazi zion lurrari zuaitz guzia begiz ederra eta jateko gozoa: baita bizitzako zuaitza paradisuaren erdian, eta jakinduria onaren eta gaitzaren zuaitza.

        10. Eta ibai bat ateratzen zan gozotasuneko tokitikan paradisua erregatzeko, andik lau zati egiten zana:

        11. Batari deritza Fison: au da ingurutzen duena Hebilatko erri guztia, non jaiotzen dan urrea;

        12. Eta toki artako urrea txit ederra da: an arkitzen da bdelioa (sic) eta arri zaintistea.

        13. Eta bigarren ibaiaren izena Jehon: au da ingurutzen duena Ethiopiako erri guztia.

        14. Irugarren ibaiaren izena berriz Tigris: au dijoa Asirioen alderontz. Eta laugarren ibaia da Eufrates.

        15. Eraman zuen bada Jaun Jainkoak gizona, eta jarri zuen gozotasuneko paradisuan, landu eta zaitu zezan:

        16. Eta agindu zion esaten ziola: Jan ezazu paradisuko zuaitz guzietatik;

        17. Jakinduria onaren eta gaitzaren zuaitzetik ordea ez ezazu jan: zeren beratatikan jaten dezun edozein egunean ilko zera.

        18. Esan ere zuen Jaun Jainkoak: Ez da ongi gizona bakarrik egotea: egin zaiogun bere antzeko laguna.

        19. Egiñik bada Jaun Jainkoak lurrarekin lurreko abere guztiak, eta zeruko egazti guztiak, eraman zituen Adan gana, ikusi zezan zer izen ipiñiko zien; zeren Adanek abere bizi guztiari ipiñi zion izena, ori da bere izen adjutua.

        20. Eta deitu zien Adanek beren izenakin abere guztiai, eta zeruko egazti guztiai, eta lurreko etxeabere guztiai: Adanentzat ordea etzan arkitzen beraren antzeko lagunik.

        21. Argatik Jaun Jainkoak lo pisu batetan ipiñi zuen Adan: lo onetan zetzala, kendu zion saiets ezur bat, eta bete zuen aragiz onen lekua.

        22. Eta egin zuen Jaun Jainkoak emakumea, Adani kendu zion saiets ezur onekin, eta eraman zuen Adan gana.

        23. Eta esan zuen Adanek: Au da nere ezurren ezurra, eta nere aragiaren aragia: oni deituko zaio gizaemea, zeren gizaarra gandikan izan da artua.

        24. Argatik utziko ditu gizonak bere aita, eta ama, eta itsatsiko zaio bere emazteari, eta izango dirade bi aragi batean.

        25. Zeuden berriz biak billosik, au da, Adan eta bere emaztea, eta etziran lotsatzen.

IRUGARREN KAPITULUA

        1. Baña sugea zan Jaun Jainkoak egin zituen lurreko abere guztiak baño malmutsagoa. Onek esan zion emakumeari: Zergatik agindu dizute Jaungoikoak ez dezazutela jan paradisuko zuaitz guzietatik?

        2. Zeñi erantzun zion emakumeak: Paradisuan dauden zuaitzetako frututik jaten degu;

        3. Baña paradisuaren erdian dagoen zuaitzeko frututik agindu zigun Jaungoikoak ez jateko, eta ukiturik ere berari ez egiteko, ill ez gaitezen.

        4. Esan zion orduan sugeak emakumeari: iñolaere etzerate illko.

        5. Badaki ezen Jaungoikoak aratatik jaten dezuten edozein egunean, idikiko diradela zuen begiak, eta izango zerate Jaungoikoak bezelakoak, dakizutela ona eta gaitza.

        6. Ikusi zuen bada emakumeak zuaitza ona zala jateko, eta begientzat ederra, eta irudiz gozagarria, eta artu zuen bere frututik, eta jan zuen; eta eman zion bere senarrari, zeñak jan zuen.

        7. Eta zabaldu ziran bien begiak; eta ezagutu zutenean billosik zeudela, josi zituzten piku osto batzuek, eta egin zituzten berentzat galtxatxuriak.

        8. Eta aditu zutenean Jaun Jainkoaren paradisuan zebillanaren boza aizean egerdi ostean, ezkutatu ziran Adan eta bere emaztea Jaun Jainkoaren begietatik paradisuko zuaitzen erdian.

        9. Eta deitu zion Jaun Jainkoak Adani eta esan zion: Non zera?

        10. Berak erantzun zuen: Aditu det zure boza paradisuan, eta beldur izan naiz billosik nengoalako, eta ezkutatu naiz.

        11. Zeñari esan zion: Nork bada erakutzi dizu billosik zeundela, baizikan jan dezulako, ez jateko agindu nizun zuaitzetik?

        12. Erantzun zion Adanek: Laguntzat eman didazun andreak eman dit zuaitzetik, eta jan det.

        13. Eta esan zion Jaun Jainkoak emakumeari: Zergatik au egin dezu? Berak erantzun zion: Sugeak engañatu nau eta jan det.

        14. Eta esan zion Jaun Jainkoak sugeari: Au egin dekalako madarikatua izango aiz abere eta lurreko zamari guztien artean: ire sabelaren gañean ibilliko aiz, eta lurra jango dek ire biziko egun guztietan.

        15. Neronek ipiñiko zetikat etsaitasunak ire eta emakumearen artean, eta ire arrazaren eta aren jatorriaren artean. Berak lertuko dik ire burua, eta i ibilliko aiz aren orpoaren zelatan.

        16. Emakumeari ere esan zion: Ugarituko ditut zure nekeak eta izor zeran denborako zure oñazeak: miñez aurrak egingo dituzu, eta egongo zera gizonaren mendean, eta onek aginduko dizu.

        17. Adani berriz esan zion: Aditu dezulako zure emaztearen boza, eta jan dezulako ez jateko agindu nizun zuaitzetik, madarikatua izan bedi lurra zugatik: neke andiakin aterako dezu beratatik janaria zure bizitzako egun guztietan.

        18. Arantzak eta sasilarrak emango dizkitzu, eta jango dezu lurreko belarra.

        19. Zure arpegiko izerdiarekin jango dezu ogia, itzuli zaitezen bitartean lurrera, nondik izan ziñan artua; zeren autsa zera eta auts biurtuko zera.

        20. Eta Adanek bere emazteari ipiñi zion izena da Eba, bizi guztien ama izango zalako.

        21. Baitaere egin ziezten Jaun Jainkoak Adani eta bere emazteari larruzko tunikak, eta jantzi ziezten:

        22. Eta esan zuen: Ona non Adan egin dan geu bezelako bat, dakiala ona eta gaitza: orain jaso ez dezan bere eskua, eta artu ere ez dezan bizitzako zuaitzetik, eta jan ez dezan, eta bizi ez dedin beti.

        23. Eta bota zuen Jaun Jainkoak atsegiñezko paradisutik, landu zezan lurra, zeñatatik izan zan egiña.

        24. Eta aurtiki zuen Adan, eta ipiñi zuen atsegiñezko paradisuaren aurrean Kerubin bat suzko ezpata jirakor batekin zaitzeko bizitzako zuaitzerako bidea.

LAUGARREN KAPITULUA

        1. Adanek ordea ezagutu zuen bere emazte Eba: au izortu zan eta erdi zuen Kain, esaten zuela: Izan det aurseme bat Jaungoikoaren graziaz.

        2. Eta bigarrenez erdi zuen onen anaia Abel. Abel izan zan arzaia, eta Kain nekazaria.

        3. Eta gertatu zan igarorik egun asko, eskeintzea Kainek Jaunari emaitzak lurreko frutuetatik.

        4. Abelek ere eskeñi ziozkan bere artaldeko lenenetatik eta beren gizenenetatik: eta begiratu zion Jaungoikoak oniritziz Abeli, eta bere eskeñiai.

        5. Kaini berriz eta bere eskeñiai ez zien begiratu oniritziz, eta txit aserretu zan Kain, eta jarri zan arpegia berontz zuela.

        6. Eta esan zion Jaunak: Zergatik aserretu zera? Eta zergatik zure arpegia dago berontz begira?

        7. Ongi egiten badezu, ez al dezu artuko ordaña? Gaizki egiten badezu berriz, ez al da bereala jarriko pekatua zure begien aurrean? Baña bere naia egongo da zure mendean, eta zuk aginduko diozu.

        8. Eta esan zion Kainek bere anaia Abeli: Goazen kanpora. Eta kanpoan zeudela, jaiki zan Kain bere anaia Abelen kontra, eta ill zuen.

        9. Eta Jaunak esan zion Kaini: Non da Abel zure anaia? Zeñak erantzun zuen: Ez dakit! nere anaiaren gordetzallea al naiz ni?

        10. Eta esan zion Jaunak: Zer egin dezu? Zure anaiaren odola deadarrez dagokit lurretik.

        11. Orain bada madarikatua izango zera lurraren gañean, zeñak idiki zuen bere aoa, eta artu zuen zure anaiaren odola zure eskutik.

        12. Landutzen dezunean ez dizkitzu emango bere frutuak: orron ta igesian biziko zera lurraren gañean.

        13. Eta esan zion Kainek Jaunari: Andiagoa da nere gaiztakeria, barkazioaren diña ni izateko baño.

        14. Ona non botatzen nazun gaur lur onetatik, eta ezkutatuko naiz zure begietatik, eta ibilliko naiz orron eta igesi lurrean: arkitzen nauen edozeñek bada, illko nau.

        15. Eta esan zion Jaunak: iñolaere ez da ala izango, baizik baldin iñork illko balu Kain, zazpi bidar geiago kastigatua izango da. Eta ipiñi zion Jaunak Kaiñi sen bat ill ez zezan arkitzen zuanek.

        16. Eta aterarik Kain Jaunaren aurretik, bizi izan zan igesian lurrean Edenen sortaldeko aldamenean.

        17. Ezagutu zuen bada Kainek bere emaztea, zeñ izortu zan, eta erdi zuen Henok; eta egin zuen erri bat, eta ipiñi zion bere semearen izena Henok.

        18. Eta Henok gandik izan zan sortua Irad, eta Irad gandik izan zan sortua Mabiael, eta Mabiael gandik izan zan sortua Matusael, eta Matusael gandik izan zan sortua Lamek.

        19. Onek artu zituen bi emazte: bataren izena da Ada, bestearen izena Sela.

        20. Eta Ada gandik izan zan sortua Jabel, zeñ izan zan etxaoletan bizi diranen eta artzaien aita.

        21. Eta bere anaiaren izena da Jubal: au izan zan zitaran eta organuan kantatzen dutenen aita.

        22. Sela gandik ere sortua izan zan Tubalkain: au izan zan mallukaria eta kobrezko eta burnizko lan guztien egillea. Tubalkainen arreba berriz Noema.

        23. Eta esan zien Lamekek bere emazte Ada eta Selari: Aditu ezazute nere boza, Lameken emazteak; entzun itzatzute nere itzak: Neronek ill det gizon bat egin nion zauri batekin, eta gaztetxo bat eman nion kolpearekin.

        24. Kain iltzen duena izango bada kastigatua zazpi bidar geiagorekin; Lamek iltzen duena izango da irurogeitaamar zazpi bidar.

        25. Adanek oraindik ezagutu zuen bere emaztea, eta erdi zuen semea, eta ipiñi zion izena da Set, esaten zuela: Eman dit Jaungoikoak beste seme bat Kainek ill zuen Abel gatik.

        26. Baita Seti ere jaio zitzaion seme bat, zeñi deitu zion Enos. Au asi zan Jaunaren izenari otsegiten.

BOSTGARREN KAPITULUA

        1. Au da Adanen jatorria: Jaungoikoak gizona egin zuen egunean, Jaungoikoaren antzera egin zuen.

        2. Gizasemea eta emakumea egin, eta bedeikatu zituen; eta egiñak izan ziran egunean ipiñi zien izena Adan.

        3. Bizi izan zan Adan eun eta ogeita amar urtean, eta izan zuen seme bat bere antz eta idurikoa, eta ipiñi zion izena da Set.

        4. Adanen egunak, Set izan zuen ezkero, izan ziran zortzireun urte; eta izan zituen semeak eta alabak.

        5. Eta ala Adan bizitu izan zan denbora guztia dira bederatzireun eta ogeita amar egun, eta ill zan.

        6. Eta Set bizitu zan eun eta bost urtean, eta izan zuen Enos.

        7. Set, Enos izan zuen ezkero, bizitu zan zortzireun eta zazpi urtean, eta izan zituen semeak, eta alabak.

        8. Eta Seten egun guztiak izan ziran bederatzireun eta amabi urte, eta ill zan.

        9. Enos bizitu zan larogeita amar urtean, eta izan zuen Kainan.

        10. Au jaio ezkero bizitu zan zortzireun eta amabost urtean, eta izan zituen semeak eta alabak.

        11. Eta Enosen egun guztiak izan ziran bederatzireun eta bost urte, eta ill zan.

        12. Bizi ere zan Kainan irurogeita amar urtean, eta izan zuen Malaleel.

        13. Eta bizitu zan Kainan, Malaleel izan zuen ezkero, zortzireun eta berrogei urtean, eta izan zituen semeak eta alabak.

        14. Eta Kainanen egun guztiak etorri ziran izatera bederatzireun eta amar urte, eta ill zan.

        15. Eta Malaleel bizitu zan irurogei ta bost urtean, eta izan zuen Jared.

        16. Eta Jared izan ezkero, bizi izan zan Malaleel zortzireun eta ogeita amar urtean, eta izan zituen semeak eta alabak.

        17. Eta Malaleelen bizi guztia izan zan zortzireun eta larogeita amar urtekoa, eta izan zituen semeak eta alabak.

        18. Eta bizitu zan Jared eun eta irurogei ta bi urtean, eta izan zuen Enok.

        19. Eta bizitu zan Jared, Enok izan zuen ezkero, zortzireun urte, eta izan zituen semeak eta alabak.

        20. Eta ala Jareden bizi guztia izan zan bederatzireun eta irurogeita bi urtekoa, eta ill zan.

        21. Eta bizitu zan Enok irurogei ta bost urtean, eta izan zuen Matusalen.

        22. Eta Enok ibilli zan Jaungoikoarekin; eta bizitu zan, Matusalen izan zuen ezkero, irureun urte, eta izan zituen semeak eta alabak.

        23. Eta Enoken egun guztiak izan ziran irureun eta irurogei eta bost urte.

        24. Eta jarraitu zion Jaungoikoarekin ibilteari; eta ezkutatu zan; zeren Jaungoikoak eraman zuen.

        25. Matusalen bizi izan zan eun eta larogei eta zazpi urtean, eta izan zuen Lamek.

        26. Eta bizitu zan Matusalen, Lamek izan zuen ezkero, zazpireun eta larogei eta bi urte, eta izan zituen semeak eta alabak.

        27. Eta Matusalenen egun guztiak allegatu ziran bederatzireun eta irurogei eta bederatzi urtera, eta ill zan.

        28. Eta bizitu zan Lamek eun eta larogei eta bi urte, eta izan zuen seme bat,

        29. Eta oni deitu zion Noe, esaten zuela: Onek gozatuko gaitu geure eskuen neke eta lanetan, Jaungoikoak madarikatu zuen lur onetan.

        30. Eta bizitu zan Lamek, Noe izan zuen ezkero, bosteun eta larogei eta amabost urtean, eta izan zituen semeak eta alabak.

        31. Eta Lameken egun guztiak izan ziren zazpireun eta irurogei eta zazpi urte, eta ill zan. Noe berriz zala bost eun urtekoa, izan zituen Sem, Kam, eta Jafet.

SEIGARREN KAPITULUA

        1. Asi ezkero bada ugaritutzen gizonak lurraren gañean, eta idukirik alabak;

        2. Ikusirik Jaungoikoaren semeak ederrak zirala gizonen alabak, artu zituzten emaztetzat, ongien zeritzenak.

        3. Eta esan zuen Jaungoikoak: Ez du iraungo beti nere espirituak gizonagan, aragikoia dalako; eta bere egunak izango dira eun eta ogei urte.

        4. Egun aietan berriz baziraden erraldoeak lurraren gañean. Zeren naasi ziran ezkero Jaungoikoaren semeak gizonen alabakin, eta oiek izortu, oiek dira anziñako denboretako errutsu ospe andiko gizonak.

        5. Ikusirik berriz Jaungoikoak andia zala gizonen gaistakeria lurrean, eta bere biotzeko gogorazio guztiak zeudela makurtuak gaitzera, denbora guztian,

        6. Damutu zitzaion gizona egin izatea lurrean. Eta biotz barrendiko garbai batekin;

        7. Kenduko det, esan zuen, lurraren gañetik egin nuen gizona, gizona gandik abereetaraño, arrastakaritik zeruko egaztietaraño; zeren damu det berak egiña.

        8. Noek berriz arkitu zuen onginaia Jaungoikoaren aurrean.

        9. Oiek dirade Noeren semeak: Noe gizon ona ta obea izan zan bere denboran; Jaungoikoarekin ibilli zan.

        10. Eta izan zituen iru seme, Sem, Kam eta Jafet.

        11. Lurra berriz zegoan Jaungoikoaren aurrean ustelduta, eta gaiztakeriaz beterik.

        12. Ikusirik bada Jaungoikoak lurra zegoala usteldurik, zeren lurraren gañean bizi ziran guztiak gaiztotu ziran,

        13. Esan zion Noeri: Allegatua da neronek izentaturik nuen denbora, bukatzeko gizon guztiak: betea da lurra beren gaiztakeriaz; eta neronek galduko ditut lurrarekin.

        14. Egin ezazu zuretzat kutxa bat zur garlopatuakin: gelatxoak egingo dituzu kutxan, eta betunarekin igortzi barrendikan eta kanpotikan.

        15. Eta onela egingo dezu: Kutxaren luzeera izango da irureun beso, zabalera berrogeita amar beso, eta beraren altuera ogei eta amar beso.

        16. Egingo diozu kutxari leio bat, eta bere gallurra bukatuko dezu beso batean: kutxaren atea berriz ipiñiko dezu aldamenetik, eta egingo dituzu beratan iru bizitza, bat bean, bestea erdian, eta bestea goian.

        17. Eta ona nik ekarriko ditut lurraren gañera ugoldeko urak, iltzeko zeruaren azpian bizitzako espiritua duen aragi guztia. Lurrean dauden gauza guztiak, galduko dirade.

        18. Baña ni zurekin batuko naiz, eta sartuko zera kutxan zu, eta zurekin zure semeak, zure emaztea eta zure semeen emazteak.

        19. Eta sartuko dituzu kutxan abere mota guztietatik bi, arra eta emea, zurekin bizi ditezten.

        20. Egaztietatik bere motaren araura, eta zamarietatik bere motan, eta lurreko arrastakari guztietatik bere motaren araura: bakoitzetik bi sartuko dira zurekin, bizi ditezken.

        21. Eramango dituzu bada zurekin jan al ditezken janari guztiak, eta ipiñiko dituzu zeure bizitokian; eta au izango da zuen eta aien janaria.

        22. Egin zuen bada Noek Jaungoikoak agindu zion guztia.

ZAZPIGARREN KAPITULUA

        1. Esan zion gero Jaunak: Sartu zaite zu eta zure etxeko guztiak kutxan, zeren zu arkitu zaitut onik nere aurrean gizaldi onetan.

        2. Abere garbi guztietatik artuko dituzu zazpiña, arra eta emea; abere loietatik berriz biña, arra eta emea.

        3. Eta orobat zeruko egaztietatik zazpiña, arra eta emea, iraun dezan bere kastak lur guztiaren gañean.

        4. Zeren emendikan zazpi egunera neronek eragingo det euria lurraren gañean berrogei egunean eta berrogei gautan, eta galduko ditut lurraren gañean egin nituen gauza guztiak.

        5. Egin zuen bada Noek Jaunak agindu zion guztia.

        6. Zeuzkan Noek seireun urte ugoldeko urak igo zutenean lurra ezkutetaraño.

        7. Eta sartu zan Noe kutxan ugoldeko urak gatik, eta berarekin bere semeak, bere emaztea eta bere semeen emazteak.

        8. Orobat abere garbi ta loietatik, eta egaztietatik eta lurraren gañean mugitzen diran guztietatik.

        9. Sartu zizkion Noeri kutxan bina, arra eta emea, Jaunak Noeri agindu zion bezela.

        10. Eta igaro ziradenean zazpi egun, ugoldeko urak igo zuten lurra ezkutetaraño.

        11. Noek seireun urte zituanean, bigarren illean, illaren amazazpi garren egunean, urratu ziran lize andiko iturri guztiak, eta idiki ziran zeruko uarkak:

        12. Eta egin zuen euria lurraren gañean berrogei egunean eta berrogei gautan.

        13. Egun artako epe izentatuan sartu zan Noe, eta bere seme Sem, Kam eta Jafet, aren emaztea, eta bere semeen iru emazteak berarekin kutxan.

        14. Berak, eta abere guztiak beren moten araura, eta zamari guztiak, beren moten araura, eta lurrean mugitzen dan guztia, bere motan, eta egazti guztiak beren moten araura, eta luma abere mota guztia, eta egoak dauzkan guztia.

        15. Sartu ziraden Noe gana kutxara biña biñan bizitzako espiritua zuen aragi guztitik.

        16. Eta sartu ziradenak sartu ziraden arra ta emea aragi guztitik, Jaungoikoak agindu zion bezela; eta Jaunak itxi zion kanpoko aldetik.

        17. Orduan etorri zan berrogei eguneko ugoldea lurraren gañera; eta azi ziran urak, eta eraman zuten kutxa lurretik txit gora;

        18. Zeren urak txit andizkiro azi ziran, eta ezkutatu zuten lurraren gañean zegoan guztia: kutxa berriz zebillan uren gañean.

        19. Eta urak igo zuten txit geiegi lurraren gañean, eta estaliak izan ziran mendirik altuen guztiak zeru guztiaren azpian.

        20. Amabost beso altuagora allegatu zan ura, estalirik zeuzkan mendiak baño.

        21. Eta galdu zan, lurraren gañean mugitzen zan aragi guztia, egaztiena, abereena, zamariena eta lurraren gañean biurka dabiltzan arrastakari guztiena: gizonak guztiak.

        22. Eta lurraren gañean bizitzako asnasea duen guztia guztia galdu zan.

        23. Eta desegin zituen lurraren gañean bizi ziran guztiak gizona gandik zamarietaraño, bai arrastakariak, eta bai zeruko egaztiak: eta etzan gelditu lurrean beren lorratzik ere bakarrik gelditu zan Noe, eta berarekin kutxan zeudenak.

        24. Eta egon ziran urak lurraren gañean eun eta berrogei eta amar egunean.

ZORTZIGARREN KAPITULUA

        1. Oroiturik berriz Jaungoikoa Noerekin, eta berarekin kutxan zeuden abere guztiakin, eta zamari guztiakin, atera zuen aizea lurraren gañean, eta gutxitu ziran urak.

        2. Eta itxi ziraden lizeko iturriak, eta zeruko uarkak; eta galerazi zitzaieten jetxiera zeruko euriai.

        3. Eta biurtu ziran urak lurretik zijoazela eta zetoztela; eta asi ziran gutxitzen igarorik eun eta berrogei ta amar egun.

        4. Eta gelditu zan kutxa zazpigarren illean, illaren ogei eta zazpi garren egunean, Armeniako mendien gañean.

        5. Urak berriz bazijoazen eta gutxitzen ziran amargarren illeraño; zeren amargarren illean, illaren lelengo egunean, agertu ziran mendien tontorrak.

        6. Eta igarorik gero berrogei egun, idikirik Noek egin zuen kutxako leioa, belea bialdu zuen.

        7. Au aterarik, etzan itzuli legortu arteraño urak lurraren gañean.

        8. Onen ondoren bialdu zuen usoa ere, ikusi zezan aitu bai al ote ziraden urak lurraren gañean.

        9. Ez arkiturik onek non ipiñi bere oña itzuli zan beragana kutxara; zeren oraindikan urak zeuden lur guztiaren gañean; eta luzatu zuen eskua, eta eldurik sartu zuen kutxan.

        10. Itxedonik oraindikan beste zazpi egun, berriz bialdu zuen usoa kutxatik.

        11. Bera berriz etorri zan beragana, zekarrela bere mokoan oliboaren adar bat osto berdeakin. Aditu zuen bada Noek alde egin zutela urak lurraren gañetik.

        12. Itxedon zuen alaere beste zazpi egun; eta bota zuen usoa; au etzan biurtu geiago beragana.

        13. Seireun eta lenengo urtean bada, lenengo illean, illaren lenengo egunean, alde egin zuten urak lurraren gañetik, eta idikirik Noek kutxaren tapa, begiratu eta ikusi zuen leortu zala lurraren gaña.

        14. Bigarren illean, illaren ogei eta zazpigarren egunean, leortu zan lurra.

        15. Orduan itz egin zion Jaungoikoak Noeri, esaten zuela:

        16. Atera zaite kutxatik zu eta zure emaztea; zure semeak eta zure semeen emazteak zurekin.

        17. Atera itzatzu ere zurekin dauzkazun abere guztiak, kasta guztikoak, naiz egaztietan, naiz zamarietan, eta lurraren gañean arrastaka dabiltzan arrastakari guztietan, eta atera zaitezte lurraren gañera: azi eta ugaritu zaitezte bere gañean.

        18. Irten zan bada Noe, eta bere semeak; aren emaztea, eta bere semeen emazteak, berarekin.

        19. Baita ere irten ziran kutxatik abere guztiak, zamariak eta lurraren gañean biurrean dabiltzan arrastakariak, beren moten araura.

        20. Eta egin zion Noek aldare bat Jaunari, eta arturik abere eta egazti garbi guztietatik, eskeñi ziozkan ofrendak aldarearen gañean.

        21. Eta usai egin zion Jaunak usai gozoak, eta esan zuen: iñolaere ez det geiago madarikatuko lurra gizonak gatik; zeren gizonaren biotzaren zentzuna eta gogorazioa gaitzera makurtuak daude bere gaztetasunetik; ez det bada geiago kastigatuko anima bizi guztia egin dedan bezela.

        22. Mundua mundu dan artean, ereiteak eta itaiteak, otzak eta beroak, udak eta neguak, gauak eta egunak, elkarri jarraituko die.

BEDERATZIGARREN KAPITULUA

        1. Gero bedeikatu zituen Jaungoikoak Noe eta bere semeak, eta esan zien: Azi eta ugaritu zaitezte, eta bete ezazute lurra.

        2. Eta zuen izu ta ikara izan bedi lurreko abere guztien gañean, eta zeruko egazti guztien gañean, lurraren gañean mugitzen diran guztiakin.

        3. Eta mugitzen eta bizi dan guztia, izango da zuen janaria; barazki berdea bezela eman nizuten guztia.

        4. Salbu ez dezutela jango aragia odolarekin.

        5. Zeren billatuko det zuen animen odola abere guztien eskutik; eta billatuko det gizonaren anima, gizonaren eskutik, gizasemearen, eta bere anaiaren eskutik.

        6. Isuria izango da, gizonaren odola isurtzen duen edozeñen odola; zeren gizona egiña izan zan Jaungoikoaren antzera.

        7. Zuek berriz azi, eta ugaritu, eta sartu zaitezte lurraren gañean eta bete ezazute.

        8. Oiek ere esan ziezten Jaungoikoak Noeri eta berarekin bere semeai:

        9. Ona nik egingo det nere elkartasuna zuekin eta zuen jatorriarekin zuen ondorik.

        10. Eta zuekin dan anima bizi guztiarekin, naiz egaztiakin, naiz kutxatik atera ziran lurreko zamari eta abere guztiakin, eta lurreko pistia guztiakin.

        11. Egingo det nere elkartasuna zuekin, eta iñolaere geiago ez da illa izango aragi guztia ugoldeko urakin; ez da ere izango emendik aurrera lurra galtzen duen ugolderik.

        12. Eta esan zuen Jaungoikoak: Au da nere eta zuen, eta zuekin arkitzen dan anima bizi guztien artean betiko gizaldietarako egiten dedan alkartasunaren señalea.

        13. Ipiñiko det nere uztaia odeietan, eta izango da nere arteko eta lurraren arteko alkartasunaren señalea;

        14. Eta estalitzen dedanean zerua odeiakin, agertuko da nere uztaia odeietan:

        15. Eta oroituko naiz zuekin eta aragia bizitutzen duen anima bizi guztiarekin dedan nere elkartasunarekin; eta ez da berriz izango ugoldeko urik aragi guztia galtzeko.

        16. Eta egongo da uztaia odeietan, eta ikusiko det, eta oroituko naiz Jaungoikoaren eta lurraren gañean dan aragi guztiaren, anima bizi guztiaren artean egiña dagoan betiko elkartasunarekin.

        17. Eta esan zion Jaungoikoak Noeri: Au da nere eta lurraren gañean bizi dan aragi guztiaren artean egiña dagoan elkartasunaren señalea.

        18. Ziran bada kutxatik atera ziraden Noeren semeak Sem, Kam eta Jafet; Kam, au da Kanaanen aita.

        19. Iru oiek dirade Noeren semeak; eta oietatik zabaldu ziran gizon guztiak lur guztiaren gañean.

        20. Eta asi zan Noe, gizon nekazaria, lurra landutzen eta ipiñi zuen masti bat.

        21. Eta edanik ardoa, orditu zan, eta billostu bere bizilekuaren erdian.

        22. Au ikusirik Kam, Kanaanen aitak, au da, bere aitaren lotsariak zeudela agirian, aterarik kanpora, esan zien bere anaia biai.

        23. Sem, eta Jafetek berriz kapa ipiñi zuten beren solbardetan, eta ibillirik atzerontz, estali zituzten bere aitaren lotsariak; eta beren arpegiak itzuliak zeuden, eta aitaren lotsariak ez zituzten ikusi.

        24. Eta esnaturik Noe ordikeriatik, jakin zuenen zertzuk egin zizkion bere seme txikiagoak,

        25. Esan zuen: Madarikatua Kanaan; bere anaien mendekoen mendekoa izango da.

        26. Eta esan zuen: Bedeikatua Jauna Semen Jaungoikoa; Kanaan izan bedi bere mendekoa.

        27. Zabaldu beza Jaungoikoak Jafet, eta bizi bedi Semen bizilekuetan, Kanaan izan bedi bere mendekoa.

        28. Bizi izan zan Noe ugoldea igarota irureun eta berrogeita amar urtean.

        29. Eta ala, bere egun guztiak izan ziran bederatzireun eta berrogeita amar urte; eta ill zan.

AMARGARREN KAPITULUA

        1. Oiek dirade Noeren semeen, Sem, Kam eta Jafeten ondokoak; eta jaio zitzaiezten semeak ugoldearen ondoren.

        2. Jafeten semeak: Gomer, eta Magog, eta Madai, eta Jaban, eta Tubal, eta Mosok, eta Tiras.

        3. Gomerren semeak: Aszenez eta Rifat, eta Togorma.

        4. Jabanen semeak: Elisa eta Tarsis, Zetim eta Dodanim.

        5. Oiek partitu zituzten jendedien ugarteak beren alderrietan, bakoitzak bere izkuntzaren eta beren familien araura beren jendeetan.

        6. Kamen semeak izan ziran: Kuz, eta Mezraim, eta Fut, eta Kanaan.

        7. Kusen semeak: Saba, eta Hebila, eta Sabata, eta Sabataka. Regmaren semeak: Saba, eta Dodan.

        8. Eta Kusgandik izan zan sortua Nemrod, au asi zan izaten altsua lurrean,

        9. Eta zan eiztari indartsua Jaunaren aurrean. Emendik etorri zan esaera: Nemrod bezela eiztari indartsua Jaunaren aurrean.

        10. Eta bere erreinuaren asiera izan zan Babilonia, eta Arak, eta Akad, eta Kalane, Senaarko lurrean.

        11. Erri atatik irten zan Asur, eta egin zuen Ninibe, eta erriko plazak, eta kale.

        12. Baitaere Resen, Ninibe eta Kaleren artean, au da erri andia.

        13. Eta Mesraimek izan zituen Ludim, eta Anamim, eta Laabim, eta, Neftuim,

        14. Eta Petrusim, eta Kasluim, zeñatatikan atera ziran Filisteoak eta Kaftoreoak.

        19. Eta Kanaanen mugak ziran datoztenak bezela Sidondik Jerarara Gaza artean, sartu artean Sodoman eta Gomorran, eta Seboimen, Lesa artean.

        20. Oiek dirade Kamen semeak beren senitarte, eta izkuntza, eta jatorri, eta erri eta erreinuen araura.

        21. Sem gandik ere, Heberren seme guztien aita gandik, Jafeten anaia nagusia gandik, jaio ziran semeak.

        22. Semen semeak: Elam, eta Asur, eta Arfaxad, eta Lud, eta Aram.

        23. Aramen semeak: Us, eta Hul, eta Jeter, eta Mes.

        24. Arfaxadek berriz izan zuen Sale, zeñ gandik jaio zan Heber.

        25. Heberri jaio zitzaiozkan bi seme: bataren izena Faleg, bere egunetan lurra partitu zalako; eta bere anaiaren izena Jektan.

        26. Jektan onegandik izan zan sortua Elmodad, eta Salef, eta Asarmot, eta Jare,

        27. Eta Aduram, eta Uzal, eta Dekla,

        28. Eta Ebal, eta Abimael, eta Saba,

        29. Eta Ofir, eta Hebila, eta Jobab; oiek guztiok dirade Jektanen semeak.

        30. Eta oien bizilekua izan zan Mesatik sortaldeko mendi Safarreragiño.

        31. Oiek dirade Semen semeak beren senitarte, eta izkuntza, eta errien araura, beren erreinuetan.

        32. Oiek Noeren familiak beren erri eta erreinuen araura. Oietatik zabaldu ziran jendeak lurrean ugoldearen ondoan.

AMAIKAGARREN KAPITULUA

        1. Zan berriz lurra izketa batekoa, eta itz bat batzuetakoa.

        2. Eta atera ziradenean sortaldetik, arkitu zuten lur bat Sennaarko lurrean, eta gelditu ziran an egotez.

        3. Esan zien elkarri: Atozte, egin ditzagun adrilluak, eta egosi ditzagun suan. Eta baliatu ziran adrilluakin arrien tokian, eta betunarekin kareoraiaren tokian;

        4. Eta esan zuten: Atozte, egin dezagun erri, eta dorre bat, zeñaren erpiña allegatzen dan zeruragiño, eta .... dezagun geure izena mundu guztitik zabaldu gaitezten baño lenago.

        5. Eta jetxi zan Jauna ikustera, Adanen semeak egiten zuten erri eta dorrea.

        6. Eta esan zuen: Ona, bat da erria, eta izketa bat dute guztiak; eta asi dirade au egiten, eta ez dirade atzeratuko beren gogorazioetatik, bukatu ditzaten bitartean.

        7. Atozte bada, jetxi gaitezen, eta naasi dezagun an beren izketa, aditu ez dezan batak bestearen itza.

        8. Eta onela zabaldu zituen Jaunak toki artatikan mundu guztitik, eta utzi zioten erria egiteari.

        9. Eta orregatik deitu zitzaion izena Babel, zeren an izan zan naasia mundu guztiko izkuntza erreinu guztien gañetik:

        10. Au da Semen jatorria: Sem zan eun urtekoa izan zuenean Arfaxad, urte bi ugoldearen ondoan.

        11. Eta bizi izan zan Sem, Arfaxad izan zuen ezkero, bosteun urtean, eta izan zituen semeak eta alabak.

        12. Eta Arfaxad bizi izan zan ogeita amabost urte, eta izan zuen Sale.

        13. Eta bizi izan zan Arfaxad, Sale izan zuen ezkero, irureun eta iru urtean: eta izan zituen semeak eta alabak.

        14. Eta bizi izan zan Sale ogeita amar urte, eta izan zuen Heber.

        15. Eta bizi izan zan Sale, Heber izan zuen ezkero, laureun eta iru urtean: eta izan zituen semeak eta alabak.

        16. Eta bizi izan zan Heber ogeita amalau urtean, eta izan zuen Faleg.

        17. Eta bizi izan zan Heber, Faleg izan zuen ezkero, laureun eta ogeita amar urtean: eta izan zituen semeak eta alabak.

        18. Eta bizi izan zan Faleg ogeita amar urtean: eta izan zuen Reu.

        19. Eta bizi izan zan Faleg, Reu izan zuen ezkero, berreun eta bederatzi urtean: eta izan zituen semeak eta alabak.

        20. Eta bizi izan zan Reu ogeita amabi urtean, eta izan zuen Sarug.

        21. Eta bizi izan zan Reu, Sarug izan zuen ezkero, berreun eta zazpi urtean: eta izan zituen semeak eta alabak.

        22. Eta bizi izan zan Sarug ogeitaamar urtean, eta izan zuen Nakor.

        23. Eta bizi izan zan Sarug, Nakor izan zuen ezkero, berreun urtean: eta izan zituen semeak eta alabak.

        24. Eta bizi izan zan Nakor ogeita bederatzi urtean, eta izan zuen Tare.

        25. Eta bizi izan zan Nakor, Tare izan zuen ezkero, eun eta emeretzi urtean: eta izan zituen semeak eta alabak.

        26. Eta bizi izan zan Tare irurogei eta amar urtean, eta izan zituen Abram, eta Nakor, eta Aran.

        27. Eta au da Tareren jatorria: Tarek izan zituen Abram, Nakor eta Aran. Eta Aranek izan zuen Lot.

        28. Eta ill zan Aran bere aita Tare baño lenago, bere jaioterriko lurrean, Ur Kaldeakoan.

        29. Eta Abramek eta Nakorrek artu zituzten emazteak: Abramen emaztearen izena, Sarai; eta Nakorren emaztearen izena, Melka, Aranen alaba, Melkaren aita, eta Feskaren aita.

        30. Eta Sarai izan zan soilla, eta etzuen semerik.

        31. Eta Tarek artu zituen bere seme Abram eta Lot, Aranen semea, bere semearen semea eta Sarai bere erraña, bere seme Abramen emaztea, eta atera zituen Ur Kaldeakotik joateko Kanaango lurrera: eta etorri ziran Haraneraño, eta bizi izan ziran an.

        32. Eta izan ziran Tareren egunak berreun eta bost urte, eta bizi izan ziran an.

AMABIGARREN KAPITULUA

        1. Eta esan zion Jaunak Abrami: Atera zaite zure erritik, eta zure aideetatik, eta zure aitaren etxetik, eta atoz erakutziko dizudan lurrera.

        2. Eta egingo zaitut jende andi baten buru, eta bedeinkatuko zaitut, eta txit altxatuko det zure izena, eta izango zera bedeinkatua.

        3. Bedeinkatuko ditut zu bedeikatutzen zaituztenak, eta madarikatuko ditut zu madarikatutzen zaituztenak, eta zugan izango dirade bedeinkatuak lurreko etorki guztiak.

        4. Atera zan bada Abram Jaunak agindu zion bezela, eta joan zan berarekin, Lot irurogei eta amabost urtekoa zan Abram atera zanean Harandik.

        5. Eta eraman zuen Sarai bere emaztea, eta Lot bere anaiaren semea, eta irabazi zuten azienda guztia, eta Haranen egin zituzten animak, eta atera ziran joateko Kanaango lurrera. Eta ara allegatu ziradenean,

        6. Igaro zuen Abramek lurra Sikemgo tokiragiño, ibar argitsuragiño, eta Kanaantarra zegoan orduan lurrean.

        7. Eta ajertu zitzaion Jauna Abrami, eta esan zion: Zure jatorriari emango diot lur au. Eta egin zion an aldare bat agertu zitzaion Jaunari.

        8. Eta igarorik andik Betelen sortaldean zegoan mendira, zabaldu zuen an bere txosna, sartaldetik zuela Betel, eta sortaldetik Hai, an ere egin zion Jaunari aldare bat, eta otsegin zion bere izenari.

        9. Eta jarraitu zion Abramek ibilteari, eta joateari aurrera egoerontz.

        10. Eta izan zan erri atan gosete bat, jetxi zan Abram Ejiptora, an egoteko bideaskoa bezela, zeren erri artako gosetea txit andia zan.

        11. Eta Egipton sartzeko zorian zegoanean, esan zion Sarai bere emazteari: Badazaut andre ederra zerala.

        12. Eta ijitoak ikusten zaituztenean, esango dutela: Bere emaztea da, eta ni illko naute, eta zu gordeko zaituzte.

        13. Erregututzen dizut bada arren esan dezazula, nere arreba zerala, ongi artua izan nadin zure amorioa gatik, eta bizirik gelditu nadin zure begirunez.

        14. Sartu zaneko bada Abram Ejipton, ikusi zuten ijitoak emakumea txit ederra zala.

        15. Eta andizkiak adirazi zioten Faraoni, eta alabatu zuten bere aurrean, eta izan zan eramana emakumea Faraonen etxera.

        16. Eta beraren begirunez ongi tratatu zuten Abram, eta izan zituen ardiak, eta idiak, eta astoak, eta mendekoak gizasemeak eta emakumeak, eta astaemeak, eta gameluak.

        17. Baña Jaunak kastigatu zuen Faraon, eta bere etxea gaitzete txit andiakin, Sarai Abrahamen emaztea gatik.

        18. Eta otsegin zion Faraonek Abrami, eta esan zion: Zer da nerekin egin dezun au? Zergatik ez didazu agertu zure emaztea dala?

        19. Zer gauza gatik esan dezu zure arreba dala, artu nezan nere emaztetzat? Orain bada ona zure emaztea; artu ezazu eta zoaz.

        20. Eta Faraonek agindu zien bere jendeai Abram zaitzeko: eta lagundu zioten, berari eta bere emazteari, zeuzkaten gauza guztiakin.

AMAIRUGARREN KAPITULUA

        1. Igo zan bada Abram Ejiptotik, bera eta bere emaztea, eta zeuzkan gauza guztiak, eta Lot berarekin, Egoeko aldamenera.

        2. Eta zan txit aberatsa urrearen eta zillarraren dirutornean.

        3. Eta biurtu zan etorri zan bidetik, eguerditik Betelerontz, len bere txosna jarri zuen tokiraño, Betel eta Hairen bitartean,

        4. Len egin zuen aldarearen tokian, eta otsegin zion an Jaunaren izenari.

        5. Baitaere Abramekin zegoan Lotek, zeuzkan ardien taldeak, eta abereak, eta txosnak.

        6. Eta ezin kabitu zituzten lurrak, elkarrekin bizitzeko, zeren beren azienda zan andia, eta ezin bizi zitezken toki batean.

        7. Argatik errierta izan zan Abramen eta Loten talde zaitzalleen artean, eta denbora artan Kananeoak eta Ferezeoak bizi ziraden lur artan.

        8. Esan zion bada Abramek Loti: Ez bedi, arren, izan erriertarik nere eta zure artean, eta nere artzaien eta zure artzai zeren anaiak gera.

        9. Ona emen non dezu lur guztia zure aurrean, erregututzen dizut arren, alde egin dezazula nigandik, ezkerrera joaten bazera, nik artuko det ezkuiea baldin zuk eskuiea aututzen bade.. ni joango naiz ezkerrera.

        10. Jasorik bada Lotek begiak, ikusi zuen Jordango erriberako lur guztia, zeñ guztia zan erregaua Jaunak desegin zituen baño lenago Sodoma eta Gomorra, Jaunaren Paradisua bezela, eta Egipto bezela datoztenai.

        11. Eta autatu zuen beretzat Lotek Jordango erriberako ibarra, eta alde egin zuen Sortaldetik, eta berezitu ziran anaiak, bata bestea gandik.

        12. Abram bizi izan zan Kanaango lurrean: eta Lot gelditu zan Jordanen aldamenean dauden errietan, eta bizi izan zan Sodoman.

        13. Sodomako gizonak berriz ziran txit gaiztoak eta pekatari txit andiak Jaunaren aurrean.

        14. Eta esan zion Jaunak Abrami, Lotek beragandik alde egin zuen ezkero: Jaso itzatzu zure begiak eta begiratu ezazu orain zauden tokitik, Nortera, eta Egoera, eta Sortaldera, eta Sartaldera.

        15. Ikusten dezun lur guztia emango dizut zuri eta zure jatorriari betiko.

        16. Eta egingo det zure jatorria lurreko autsa bezela: baldin gizonen batek kontatu al badu lurreko autsa, zure jatorria ere kontatuko du.

        17. Jaiki zaite, zoaz eta ikusi ezazu lurra bere luzeeran, eta zabaleran, zeren zuri emango dizut.

        18. Jasorik bada Abramek bere txosna, etorri zan eta bizi izan zan Manbre ibarraren aldean, zeñ dagoan Hebronen, eta egin zion an Jaunari aldare bat.

AMALAUGARREN KAPITULUA

        1. Gertatu zan berriz denbora artan, Amrafel Senaarko erregea, eta Ariok Pontoko erregea, eta Kodorlahomor Elamitaen erregea, eta Tadal jendeen erregea.

        2. Gerran aritzea Bara Sodomako erregearen kontra, eta Bersa Gomorrako erregearen kontra, eta Sennaab Adamako erregearen kontra, eta Semeber Seboingo erregearen kontra, eta Balako erregearen kontra, au da Segor.

        3. Oiek guztiok elkartu ziran Basoko ibarrean, zeñ dan orain itsaso Gazia.

        4. Zeren amabi urte serbitu zuten Kodorlahomor eta amairugarrenean errebelatu zitzaiozkan.

        5. Beragatik amalaugarren urtean etorri zan Kodorlahomor, eta berarekin zeuden erregeak, eta desegin zituen Rafaimtarrak Astarotkarnaimen, eta berakin Zuzimtarrak, eta Emimtarrak Sabe Kariataimen,

        6. Eta Korretarrak Seirko mendietan, bakartadean dagoan Farango landetaraño.

        7. Eta biurtu ziran eta etorri ziran Misfatko iturriraño, au da Kades: eta ondatu zuten Amaleziten aldeera guztia, eta Asasontamarren bizi zan Amorreoa.

        8. Eta atera ziran Sodomatarren erregea eta Gomorrakoa, eta Adamako erregea eta Seboimgo erregea, eta baiere Balako erregea, zeñ dan Segor: eta zuzendu zuten guda beren kontra Landetako ibarrean.

        9. Au da, Kodorlahomor Elamiten erregearen, eta Tadal jendeen erregearen, eta Amrafel Senaaarko erregearen, eta Ariok Pontoko erregearen kontra, lau errege bosten kontra.

        10. Eta Landetako ibarrak zeuzkan betunezko pozu asko. Eta Sodomatarren, eta Gomorrako erregeak, iges egin zuten, eta erori ziraden an; eta bizirik gelditu ziranak, igo zuten mendira.

        11. Eta eraman zuten Sodomatarren eta Gomorrako azienda guztia, eta jatorni guztia, eta joan ziran:

        12. Baitaere Lot, Adanen anaiaren seme Sodoman bizi zana, zuen guztiarekin.

        13. Eta ona non iges zuen batek, adirazi zion Abram Hebreotar Manbre Amorreoren Eskolen anaiaren eta Anerren anaiaren ibarrean bizi zanari, zeren oiek elkartu ziran Abramekin.

        14. Aditu zuenean au Abramek, au da, Lot bere anaia arrapatua izan zala, kontatu zituen irureun eta emezortzi bere etxeko serbitzari ariñka armatuak, eta jarraitu zioten Daneraño.

        15. Eta zabaldurik lagunak, eraso zien gauaz: eta desegin zituen, eta jarraitu zien Damaskoren ezkerrean dagoan Hobaraño.

        16. Eta kendu zioten azienda guztia, eta Lot bere anaia aren aziendarekin; baita ere emakumeak eta erria.

        17. Eta atera zitzaion bidera Sodomatarren erregea biurtu zan ezkero, desegiñik Kodorlahomor, eta berarekin Sabeko ibarrean (zeñ dan Erregeren ibarra) zeuden erregeak.

        18. Melkisedek Salemgo erregeak berriz, aterarik ogia eta ardoa, zeren zan Jaungoiko txit Altuaren Apaiza,

        19. Bedeikatu zuen, eta esan z...: Jaungoiko txit altu, zerua eta lurra egin zituenak, bedeikatua izan dedilla Abram.

        20. Eta bedeikatua Jaungoiko txit altua, zeñaren laguntasunarekin etsaiak zure eskuetan daude. Eta eman ziozkan guztien amarrenak.

        21. Esan zion berriz Sodomatarren erregeak Abrami: Eman zazkidazu animak; gañerakoak artu itzatzu zuretzat.

        22. Berak erantzun zion: Jasotzen diot nere eskua Jaun Jainko txit altu zeruaren eta lurraren jabeari,

        23. Irazkaiaren aritik oñetakoaren lokarriraño, ez det artuko zureak diraden gauza guztietatik, esan ez dezazun: Nik aberastu nuen Abram;

        24. Salbu gazteak jan zituzten gauzak eta nerekin etorri ziraden gizonen, Aner, Eskol eta Manbreren parteak: oiek artuko dituzte beren parteak.

AMABOSTGARREN KAPITULUA

        1. Eta irago ezkero gauza oiek, Jaungoikoak itz egin zion ikuskizun batean Abrami, esaten ziola: Etzaite beldur izan, Abram; ni naiz zure gordetzallea, eta zure sari txit andia.

        2. Eta esan zuen Abramek: Jaun Jainkoa. Zer emango didazu? Ni banoa semerik gabe: eta nere etxeko morroinagusiaren seme Damaskoko au, Eliezer.

        3. Baita esan zuen Abramek: Ez didazun ezkero eman niri aurrik eta ona emen non nere etxean jaio dan mendeko au, izango da nere primua.

        4. Eta bereala itz egin zion Jaunak, esaten zuela: Ez da au izango zure primua: baizik zure erraietatik ateratzen dana, hura idukiko dezu primutzat.

        5. Eta atera zuen kanpora, eta esan zion: Begiratu ezazu zerura, eta kontatu itzatzu izarrak al baldin badezu. Eta esan zion: Onela izango da zure jatorria.

        6. Sinistu zion Abramek Jaungoikoari eta onera-egokia izan zitzaion.

        7. Eta esan zion: Ni naiz Ur Kaldeakotik atera zindudan Jauna, emateko zuri lur au, eta izateko zu bere jabea.

        8. Baña berak esan zuen: Jaun Jainkoa, nondik ezagutu dezaket, beraren jabe izango naizela?

        9. Eta erantzunaz Jaunak: Ar zadazu, esan zuen, iru urteko bei bat, eta iru urteko auntz bat, eta iru urteko ari bat, usatortola bat ere, eta uso bat.

        10. Berak arturik gauza guzti oiek, partitu zituen erditikan, eta ipiñi zituen erdi biak bata bestearen aurrean aldamen bietatik; egaztiak berriz etzituen partitu.

        11. Eta jetxi ziran egaztiak gorputz illen gañera, eta Abram zegoten begira.

        12. Eta eguzkia sartzeko zegoala, erori zan Abramen gañera lo gogor bat, eta izu andi eta illun batek artu zuen.

        13. Eta esana izan zitzaion: Jakin ezazu oraindandik, gertatuko dala zure jatorria egotea arroztua berea ez dan lurrean, eta menderatuko dituzte, eta atsekabetuko dituzte laureun urtean.

        14. Alaere neronek juzgatuko det serbituko duten erreinua: eta oien ondoan aterako dirade aberastasun andiakin.

        15. Zu berriz joango zera zure gurasoetara pakean, eta izango zera obitua zartza onean.

        16. Eta laugarren gizaldian biurtuko dirade onera; zeren oraindikan ez dira bete Amorreoen gaiztakeriak oraingo denboraraño.

        17. Eguzkia sartu zanean bada, etorri zan illuntasun andi bat, eta agertu zan labe bat kea zeriola, eta suzko lanpara bat igaroten zana abere partituen artetik.

        18. Egun artan egin zuen Jaungoikoak elkartasuna Abramekin, esaten zuela: Zure ondokoai emango diet lur au Egiptoko ibaitikan Eufrates ibai andiraño,

        19. Zineoak, eta Zenezeoak, Zedmoneoak,

        20. Eta Heteoak, eta Ferezeoak, baitaere Rafaitarrak,

        21. Eta Amorreoak, eta Kananeoak, eta Jerjeseoak, eta Jebuseoak.

AMASEIGARREN KAPITULUA

        1. Saraik bada, Abramen emazteak, etzuen erdi semerik, baña idukirik Egiptoko neskame bat Agar zeritzana,

        2. Esan zion bere senarrari: Ona non Jaunak egin nau soilla, erdi ez dezadan: sartu zaite nere neskamea gana, ikusteko bera gandik bederik artu ote ditzadan semeak. Eta oben egiñik berak erregututzen zionari,

        3. Artu zuen Agar Egiptokoa bere neskamea, Kanaango lurrean bizi izaten asi ziradenetik amar urte geroago; eta eman zion bere senarrari emaztetzat.

        4. Bera bizi izan zan Agarrekin. Eta ikusirik Agarrek aurdun zegoala, mezpreziatu zuen bere andrea.

        5. Eta esan zion Saraik Abrami: Gaizki egiten dezu nere kontra: nik eman nizun nere neskamea emaztetzat, eta ikusirik onek aurdun dala, mezpreziatzen nau, juzgatu dezala Jaunak nere eta zure artean.

        6. Eta erantzunik Abramek: Ona emen, esan zuen, zure neskamea zure eskuan dago; egizu berarekin nai dezuna. Atsekabeturik Saraik Agar, iges egin zuen.

        7. Eta arkiturik Jaunaren aingeruak urezko iturri baten aldean, Surko bidean eremuan dagoan bakar tadean,

        8. Esan zion: Agar Sararen neskamea, nondik zatoz? Eta nora zoaz? Berak erantzun zuen: Nere Andra Sarairen aurretik igesi noa.

        9. Eta esan zion Jaunaren aingeruak: Biurtu zaite zure andrea gana, eta humillatu zatzakio.

        10. Eta berriz: Ugarituaz, esan zuen, ugarituko det zure jatorria, eta ezin kontatuko da ugaritasuna gatik.

        11. Eta gero: Ona emen, esan zuen, aurdun zaude, eta erdiko dezu seme bat, eta deituko diozu beraren izena Ismael, Jaunak aditu zaitualako zure estutasunean.

        12. Au izango da gizon ezigaitza: jaikiko da bera guztien kontra, eta guztiak bere kontra, eta bere anaia guztien aurkez aurke jarriko ditu bere txosnak.

        13. Eta berarekin itz egiten zuen Jaunaren izenari deitu zion: Zu Jaungoiko, ikusi nazuna. Zeren esan zuen: Egiazki emen ikusi ditut ikusten nabenaren bizkarrak.

        14. Argatik deitu zuen pozu hura, Bizi danaren eta ikusten nauenaren pozua. Au dago Kades eta Baraden artean.

        15. Eta erdi zion Agarrek Abrami: seme bat zeñak deitu zion bere izena Ismael.

        16. Larogeita sei urtekoa zan Abram, Agarrek Ismael erdi zionean.

AMAZAZPIGARREN KAPITULUA

        1. Sartu zanean bada larogeita emeretzi garren urtean, agertu zitzaion Jauna, eta esan zion: Ni naiz Jaungoiko Guztialduna, ibilli zaite nere aurrean, eta izan zaite txit ona.

        2. Eta ipiñiko det nere elkartasuna nere eta zure artean, eta ugarituko zaitut txit andizkiro.

        3. Auzpetu zan Abram bere arpegiaren gañean.

        4. Eta esan zion Jaungoikoak: Ni naiz, eta nere elkartasuna zurekin, eta izango zera jende askoren aita.

        5. Emendikan aurrera ez da izango zure izen Abram, baizik izango zera deitua Abraham, zeren jarri zaitut jende askoren aitatzat.

        6. Eta azi eragingo dizut txit andizkiro eta jarriko zaitut errien buru, eta erregeak aterako dirade zugandik.

        7. Eta jarriko det nere elkartasuna nere eta zure artean, eta zure jatorriaren artean zure ondoan beren gizaldietan, betiko elkartasunarekin, izan nadin zure Jaungoikoa, eta zure jatorriarena zure ondoan.

        8. Eta emango dizut zuri eta zure jatorriari arrotz zerala bizi zeran lurra, Kanaango lur guztia, beti bere jabe izateko; eta izango naiz beren Jaungoikoa.

        9. Berriz esan zion Jaungoikoak Abrahami: Zuk bada gordeko dezu nere elkartasuna, eta zure jatorriak zure ondoan beren gizaldietan.

        10. Au da nere elkartasun gordeko dezutena nere eta zure artean, eta zure jatorriak zure ondoan; zuen arteko gizaseme guztia izango da zirkunzidatua:

        11. Eta zirkunzidatuko dezute zuen ganaisalaren aragia, izan dedin nere eta zuen arteko elkartasunaren señaletzat.

        12. Zortzi eguneko aurra izango da zirkunzidatua zuen artean, gizaseme guztia zuen gizaldietan; naiz etxean jaiotako mendekoa, naiz erosia, izango da zirkunzidatua, eta zuen jatorrikoa ez dan guztia:

        13. Eta egongo da nere egiunea zuen aragian betiko elkartasunerako.

        14. Bere ganaisalaren aragia zirkunzidatua ez dan gizasemea, izango da kendua anima hura bere erritik, desegin zuelako nere egiunea.

        15. Baitaere esan zion Jaunak Abrami: Sarai zure emazteari ez diozu deituko Sarai, baizik Sara.

        16. Eta bedeikatuko det, eta beragandik emango dizut seme bat bedeikatuko dedana, eta izango da erreinuen asiera eta errien erregeak aterako dirade beragandik.

        17. Auzpeztu zan Abraham bere arpegiaren gañean, eta farra egin zuen, esaten zuela bere biotzean: uste al dezu eun urtekoari jaioko zaiola semea? Eta Sara larogeita amar urtekoak erdiko duela?

        18. Eta esan zion Jaungoikoari: Arren bada Ismael biziko balitza zure aurrean.

        19. Eta esan zion Jaungoikoak Abrahami: Sara zure emazteak erdiko dizu seme bat, eta deituko diozu bere izena Isaak, eta jarriko det nere egiunea berarekin, eta bere jatorriarekin bere ondoan betiko elkartasunerako.

        20. Ismaelen gañean ere aditu zaitut: Ona bedeikatuko det, eta azieraziko diot, eta txit ugarituko det: amabi agintari izango dira beragandik sortuak, eta egingo det jende andiaren buru.

        21. Nere egiunea berriz jarriko det Isaakin, zeñ erdiko dizun Sarak denbora onetan datorren urtean.

        22. Eta bukatu zanean berarekin itz egiten zuenaren jolasa, igo zan Jaungoikoa Abraham gandik.

        23. Eta artu zuen Abrahamek bere seme Isaak, eta bere etxean jaiotako mendeko guztiak; eta erosi zituen guztiak, bere etxeko gizaseme guztiak; eta beren gainasaleko aragia zirkunzidatu zuen bereala egun artan, Jaungoikoak agindu zion bezela.

        24. Abraham zan larogeita emeretzi urtekoa zirkunzidatu zuenean bere gainasalaren aragia.

        25. Eta Ismael bere semeak amairu urte bete zituen bere zirkunzisioko denboran.

        26. Egun batean zirkunzidatuak izan ziran Abraham eta bere seme Ismael,

        27. Eta bere etxeko gizaseme guztiak, bai etxean jaioak, bai erosiak eta arrotzak, izan ziran berdin zirkunzidatuak.

EMEZORTZIGARREN KAPITULUA

        1. Eta agertu zitzaion Jauna Manbreko ibarrean eserita zegoala bere bizilekuaren atean egunaren berorik andienean.

        2. Eta jasorik bere begiak, agertu zitzaioten iru gizaseme zutik bere aldean; eta ikusi zituenean, joan zan korrika berai bidera irtetzera bere bizilekuko atetikan, eta makurtu zan lurreragiño.

        3. Eta esan zuen: Jauna, arkitu badet onginaia zure begietan, etzaite irago zure serbitzaria gandik,

        4. Baña ekarriko det ur piska bat eta garbitu itzatzute zuen oñak, eta atseden ezazute zuaitzaren azpian.

        5. Eta ipiñiko det ogi mokadu bat, eta indartu ezazute zuen biotza; gero joango zerate aurrera, zeren argatik zeartu dezute bidea zuen serbitzaria ganontz. Berak esan zuten: Egin ezazu esan dezun bezela.

        6. Joan zan bada arin Abraham bizilekura Sara gana, eta esan zion: Zoaz arin, oratu itzatzu iru lakari irin lore, eta egiñ itzatzu ogiak suauts pean.

        7. Bera berriz joan zan korrika beitegira, eta artu zuen andik txal guri eta gizen bat eta eman zion morroe bati, zeñ joan zan arin eta egosi zuen.

        8. Artu ere zituen koipea eta esnea, eta egosi zuen txala, eta ipiñi zuen beren aurrean: bera berriz zegoan zutik beren aldean arbolapean.

        9. Eta jan zutenean, galdetu zioten: Non da Sara zure emaztea? Berak erantzun zuen: Or gelan dago.

        10. Zeñi esan zion: Ni etorriko naiz zugana denbora onetan, bizitza lagun dedala eta idukiko du seme bat Sara zure emazteak. Au aditurik, Sarak farra egin zuen ate atzean.

        11. Bada biak ziran zarrak, eta edade andikoak, eta ez oi zituen onezkero Sarak ilberak.

        12. Sarak farra egin zuen ezkutuan, esaten zuela: Ni atsotu, eta nere Jauna aguretuta, atsegiñez gozatuko al naiz?

        13. Eta Jaunak esan zion Abrahami: Zergatik farra egin du Sarak, esaten duela: Egia ote da aurra egingo dedala nik izanik atsoa?

        14. Jaungoikoarentzat gauza gaitzik bai al da? Esan dizudan epean berriz biurtuko naiz zugana denbora onetan beronetan, bizia badet, eta Sarak izango du seme bat.

        15. Sarak, beldurrez beterik, ukatu zuen, esaten zuela: Ez det farrarik egin. Eta Jaunak: Ez da ala, esan zuen: baizik farra egin dezu.

        16. Eta jaikirik andik gizonak, zuzendu zituzten begiak Sodomarontz; eta Abraham zijoan berakin, laguntzen ziela.

        17. Eta esan zuen Jaunak: Nola estali dezakeot Abrahami egitera noana,

        18. Izango bada bera jende andi, eta txit indartsu baten zuzentzallea, eta beragan bedeikatuak izango badirade lurreko erreinu guztiak?

        19. Zeren badakit aginduko diotela bere semeai, eta bere etxekoai bere ondoan gorde dezatela Jaunaren bidea, eta bizi diteztela ongi eta zuzen, bete ditzan Jaunak Abraham gatik esan diozkan gauza guztiak.

        20. Eta Jaunak esan zion: Sodomako eta Gomorrako deadarra azi da eta beren bekatua geiegi pisutu da.

        21. Jetxiko naiz eta ikusiko det, beren obrak ote diran nigana allegatu dan deadarra bezelakoak, jakiteko ala, ote dan ala ez.

        22. Eta alde egin zuten andik, eta joan ziran Sodomarontz. Baña Abraham oraindikan zegoan zutik Jaunaren aurrean.

        23. Eta alderaturik esan zion: Ona gaiztoarekin galduko bai al dezu?

        24. Baldin balirade errian berrogeita amar on, galduak izango ote dira batean? Eta ez al diozu barkatuko erri guztiari berrogeita amar on gatik, arkituko balirade an?

        25. Urruti zugandik onelako gauzarik egitea, eta iltzea ona gaiztoarekin, eta izan dedilla ona gaiztoa bezela; ez dagokizu au zuri: zuk, lur guztia juzgatzen dezun orrek, iñolaere ez dezu emango erabaki au.

        26. Eta esan zion Jaunak: Arkitzen baditut Sodoman berrogeita amar on erriaren erdian barkatuko diot erri guztiari beren amorioa gatik.

        27. Eta erantzunaz Abrahamek, esan zuen: Bein asi naizan ezkero, itz egingo diot nere Jaunari, autsa eta erautsa banaiz ere.

        28. Eta zer, arkituko balirade berrogeita amar on baño bost gutxiago? Galduko dezu erri guztia, berrogeita bost on baño ez diradelako? Eta esan zuen: Ez det galduko, arkitzen baditut an berrogeita bost.

        29. Eta berriz itz egin zion: Eta baldin berrogei on arkituko balirade, zer egingo dezu? Erantzun zuen: Ez det galduko berrogeien amorioa gatik.

        30. Erregututen dizut, Jauna, etzaitezela aserretu, baldin itz egiten badizut: Zer, baldin an arkituko balirade ogeita amar? Erantzun zuen: Ez det egingo, baldin arkitzen baditut an ogeita amar.

        31. Bein asi naizan ezkero, esan zuen, itz egingo diot nere Jaunari: Zer, baldin an arkituko balirade ogei? Esan zuen: Ez det illko ogei gatik.

        32. Erregututen dizut, Jauna, esan zuen, etzaitezela aserretu, bein bakarrik itz egiten badizut: Zer, baldin arkituko balirade an amar? Eta esan zuen: Ez det galduko amar gatik.

        33. Eta joan zan Jauna, Abrahami itz egiteari utzi zionean, eta bera biurtu zan bere tokira.

EMERETZIGARREN KAPITULUA

        1. Eta allegatu ziran aingeru biak Sodomara illunabarrean, eta eserita zegoala Lot uriko ateetan. Berak ikusi zituenean, jaiki zan, eta irten zitzaioten bidera, eta adoratu zituen makurturik lurrerontz,

        2. Eta esan zien: Jaunak, erregututzen dizutet, arren etorri zaiteztela zuen serbitzari onen etxera, eta egon zaiteztela an, garbitu itzatzute zuen oñak, eta bigar zuen bideari emango zatzaiozka. Berak erantzun zuten: Ez, baizik plazan geldituko gera.

        3. Bera leiatu zitzaioten txit gogorki, gelditu zitezten bere etxean, eta sarturik an prestatu zien afaria, eta egosi zituen legami gabeko ogiak, eta jan zuten.

        4. Eta etzatera joan baño lenago, uriko gizonak ingurutu zuten etxea aurretatik aguretaraño, erri guztia batean.

        5. Eta otsegin zioten Loti, eta esan zioten: Non dirade zure etxean gauaz sartu diraden gizonak? Ekarkiguzu onara, ezagutu ditzagun.

        6. Aterarik berak gana Lot, eta itxirik bere ondorik atea, esan zien:

        7. Erregututzen dizutet, nere anaiak, ez dezazutela egin gaiztakeria au.

        8. Baditut, gizonik ezagutu ez duten bi alaba; aterako ditut zuek gana, eta egin ezazute berakin nai dezuten gaitz guztia, egiten ez badiezute gaitzik gizon oiei, zeren sartu dirade nere tellatuaren itzalean.

        9. Baña berak erantzun zuten: Alde ezazu ara. Eta berriz: Sartu zera onara, diote, arrotza bezela; gu juzgatzeko bai al da? Zu tratatuko zaitugu aiek baño gaizkiago. Eta indar txit andia egiten zioten Loti, eta ateak puskatzeko zorian zeuden.

        10. Eta ona non gizonak luzatu zuten eskua, eta sartu zuten berak gana Lot, eta itxi zuten atea.

        11. Eta kanpoan zeudenak, txikienetik andieneraño itsututa ipiñi zituzten, alako modutan non ezin zuten arkitu atea.

        12. Eta esan zioten Loti: Badezu emen zureetatikorikan? Atera itzatzu uri onetatik zureak diraden guztiak; suia, edo semeak, edo alabak;

        13. Zeren desegingo degu toki au, beren deadarra azi dalako Jaunaren aurrean, zeñak bialdu gaitu, berak galtzera.

        14. Aterarik bada Lot, itz egin zien, bere alabak artuko zituzten bere suiai, eta esan zien: Jaiki, eta atera zaitezte toki onetatik, zeren Jaunak desegingo du uri au. Eta iduritu zitzaieten txantxan bezela itz egiten ziela.

        15. Eta egunaren sentian, aingeruak leiatzen zitzaiozkan, esaten zutela: Jaiki zaite, artu ezazu zure emaztea, eta dauzkazun alaba biak, zu ere galdu etzaitezen uriko gaiztakerian.

        16. Ikusirik nagitxo zebillala, eldu zioten eskutik berari, bere emazteari, eta bere alaba biai, zeren Jaunak barkatu nai zion.

        17. Eta atera zuten, eta ipiñi uritik kanpora; eta an itz egin zioten, esaten ziotela: Salba ezazu zure anima; ez atzera begiratu, eta etzaite gelditu inguru guzti onetan, baizik mendian salbatu zaite, zu ere besteakin galdu etzaitezen.

        18. Eta esan zien Lotek: Erregututzen dizut, nere Jauna,

        19. Arkitu duen ezkero onginaia zure serbitzariak zure aurrean, eta erakutzi didazun ezkero urrikalmendu ain andia, libraturik nere bizia eriotzatik, eta ezin naizan ezkero allegatu mendira, noaski kastiguak arrapatu eta ill baño lenago.

        20. Bada emen aldean uri bat, zeñean gorde neitekean, txikia, eta an salbatuko naiz. Ez al da bera txikia, eta biziko da nere anima?

        21. Eta esan zion: Ona onetan ere ematen dizut eskatzen didazuna, eta ez det desegingo uria, zeñ gatik itz egin didazun.

        22. Zabiltz arin, eta salbatu zaite an, zeren ezingo det ezer egin, sartu zaitezen bitartean an. Argatik izan zan deitua uri huraren izena Segor.

        23. Eguzkia atera zan lurraren gañera, eta Lot sartu zan Segorren.

        24. Orduan Jaunak egin zuen zerutik sufrezko eta suzko euria Jaunaren eskuz, Sodoma eta Gomorraren gañera,

        25. Eta desegin zituen uri oiek, eta inguruko alderri guztia, urietan bizi ziran guztiak, eta beren lurreko kanpo berde guztia.

        26. Eta begiraturik atzera bere emazteak gatz egiñik gelditu zan.

        27. Abraham berriz joanik goizean goiz, Jaunarekin egon zan tokira,

        28. Begiratu zuen Sodomara eta Gomorrara, eta alderri artako lur guztira; eta ikusi zituen igotzen lurretik geldoak labe baten kea bezela.

        29. Zeren desegiten zituenean Jaungoikoak alderri artako uriak, oroiturik Abrahamekin, libratu zuen Lot, bizi izan ziraden urien ondamenetik.

        30. Eta igo zan Lot Segortik, eta gelditu zan mendian, baitaere bere alaba biak berarekin (zeren beldur zan Segorren egoten); eta egon zan lize batean bera, eta bere alaba biak berarekin.

        31. Eta esan zion andiagoak txikiagoari: Gure aita zarra da, eta ez da gelditu lurrean gizonik gurekin ezkondu ditekeanik, lur guztian oi dan bezela.

        32. Atoz, orditu dezagun ardoarekin, eta lo egin dezagun berarekin, utzi ditzagun geroko aurrak geure aitagandik.

        33. Eta eman zioten beren aitari edaten ardoa gau artan, eta sartu zan andiagoa, eta lo egin zuen aitarekin; eta berak etzuen sentitu, ez alaba etzin zanean, ez jaiki zanean.

        34. Urrengo egunean ere esan zion andiagoak txikiagoari: Ona nik atzo lo egin nuen nere aitarekin; eman zaiogun edaten ardoa gau onetan ere; eta lo egingo dezu berarekin, utzi ditzagun geroko aurrak geure aita gandik.

        35. Eman zioten gau artan ere beren aitari edaten ardoa, eta sarturik alaba txikiagoa, lo egin zuen berarekin; eta orduan ere etzuen sentitu etzin zanean, ez jaiki zanean.

        36. Eta ala aurdun gelditu ziran Loten bi alabak beren aita gandik.

        37. Eta aurregin zuen andiagoak seme bat, eta deitu zion bere izena Moab: au da Moabtarren aita gaurko eguneraño.

        38. Txikiagoak ere egin zuen seme bat, eta deitu zion bere izena Ammon, esan nai du, nere erriaren semea, au da Amontarren aita gaurko eguneraño.

OGEIGARREN KAPITULUA

        1. Eta alde egiñik andikan Abrahamek egoe aldera, bizi izan zan Kades eta Surren artean, eta egon zan bidastiz Jeraran.

        2. Eta esan zuen Sara bere emaztea gatik: Nere arreba da. Eta Abimelek Jerarako erregeak bialdu zuen bere billa, eta artu zuen Sara.

        3. Baña etorri zan Jaungoikoa Abimelek gana ametsetan gauaz, eta esan zion: Begira ilko zerala artu dezun emakumea gatik, zeren senarra du.

        4. Abimelekek berriz etzion ukiturik egin, eta esan zuen: Jauna, ilko dezu jende jakiñez eta ona?

        5. Ez al zidan berak esan: Nere arreba da, eta emakumeak esan zuen: Nere anaia da? Nere biotzeko senziltasunean, eta nere eskuen garbitasunean, egin det au.

        6. Eta esan zion Jaungoikoak: Nik ere badakit biotz senzillarekin egin dezula: eta argatik gorde zaitut, bekatu egin etzenezan nere kontra, eta ez nizun utzi berari ukiturik egiten.

        7. Orain bada itzuli zaiozu bere senarrari emaztea; zeren Profeta da, eta erregutuko du zugatik, eta biziko zera; baña itzuli nai ez baldin badiozu, jakin ezazu ilko zerala zu, eta zurea dan guztia.

        8. Eta bereala jaikirik gauaz Abimelek, deitu zion bere serbitzari guztiai, eta esan zituen itz guzti oiek beren belarrietan, eta txit beldurtu ziran gizaseme guztiak.

        9. Eta deitu ere zion Abimelekek Abrami, eta esan zion: Zer egin dezu gurekin? Zertan bekatu egin degu zure kontra, erakartzeko nere gañera, eta nere erreinuaren gañera bekatu andi bat? Bear etzenduena egin diguzu.

        10. Eta berriz kexaturik, esan zuen: Zer ikusi dezu, au egiteko?

        11. Erantzun zuen Abrahamek: Uste nuen nere artean, esaten nuela: Aurki ez da Jaungoikoaren beldurrik toki onetan, eta illko naute nere emaztea gatik,

        12. Bestela ere nere arreba da, nere aitaren alaba, eta ez nere amaren alaba, eta artu det nere emaztetzat.

        13. Eta atera nauen ezkero Jaungoikoak nere aitaren etxetik, esan nion: Mesede au egin bear didazu, sartzen geran toki guztian, esango dezu zure anaia naizela.

        14. Artu zituen bada Abimelekek ardiak, eta beiak,eta mendekoak, gizasemeak eta emakumeak, eta eman ziozkan Abrahami, eta itzuli zion Sara bere emaztea,

        15. Eta esan zuen: Zuen begien aurrean dago lurra, bizi zaite nai dezun edozeñ tokian.

        16. Eta Sarari esan zion: Ona milla diru zillarrezko eman diozkat zure anaiari, au izango dezu begien estalki baterako, zurekin dauden guztien aurrean, eta joaten zeran edozeñ tokian, eta oroitu zaite arrapatua izan zerala.

        17. Eta erregu egiñik Abrahamek, sendatu zuen Jaungoikoak Abimelek, eta emaztea, eta bere neskameak, eta aurrak egin zituzten,

        18. Zeren itxi zuen Jaunak Abimeleken etxeko emasabel guztia, Sara Abrahamen emaztea gatik.

OGEITABATGARREN KAPITULUA

        1.