Arrese ta Beitia

        Au dugu euskaldun poetarik bizkorrena: erritarra, erritik ateria. Irakurtzen ere ez dakiten ardandegiko bertsolariek baino ikasiagoa, ta alaere ez landua. Nork ez daki buruz eta nork irakurri ez du biozminarekin Ama Euskerriari azken-agurrak? «Xamurtasun goxoa, negar-min barea, iduripen aundikorrak, Jeremias'en eiagorak eta Shakespeare'n aienak berekin ditu, Euskalerria'n berdinik ez duen eresi onek» (Campión).

                Nun dira bada zure semiak,

                Foru ta euskerazaliak?...

                [...]

                Umezurtz batzuk gelditu gara

                bilosik Foru-gabiak.

                [...]

                Zorioneko arkaitzak eta

                zorioneko mendiak,

                orain artian zuek izan zare

                Foruen gordelariak.

                [...]

                Geiegi da ta, ausi arkaitzak,

                onegi ez izan, mendiak,

                lurpetuteko, Euskera il ta,

                bere ondasun biziak.

                Bera tontorrak, bete arruak,

                erdu Gaztel-lau igarrrak,

                agortu errekak, lurtu itxasuak,

                agur, euskaldun ibarrak!

        «Euskerak adina iraunen dute Arrese'ren euskal-kantak», C. Etxegarai'k zionez, eta bere onen aburuz, «euskaldunago ta poeta bioztunago da Arrese». Landu-itxura artu nai duenero, ordea, ez du lurraren azal-gainetik aldegiten.